Teño o honor de darlle a entrada a este libro sobre un dos camiños máis senlleiros de Galicia: aquel que leva ao santuario afamado e paradigmático da Franqueira, un dos referentes das nosas peregrinacións interiores de maior sona e congregación de xentes.

Non coñezo eu ben aquelas terras intermedias de entre a costa atlántica e os cumios oufanos e evocadores do Suído, do Faro de Avión e os Montes de Paradanta, pero prometo achegarme a elas a fondo cando o camiño estea presto, as pernas ben dispostas, e o tempo acobille a modo para eu poder facer esa peregrinación. Un camiño que nace na beiramar, que recolle os ulentes ciclos das marés, aló nese mar interior extraordinario que é a enseada de San Simón, e vai penetrando a xeito e con moita arrogancia polas terras baixas, morriñosas e garimosas de Borbén e Mondariz; ata chegar, como non podía ser doutro xeito, subindo polas encostas das terras montaraces, espidas e luminosas de Covelo e A Cañiza.

Penso eu que poucos camiños notorios coma este haberá en Galicia, que nos agasallen con semellante multiplicidade e variedade de paisaxes, de xentes, de acenos, historias e lugares diferentes. Porque moi poucos hai que furen a terra dende tan lonxe e con tanta decisión e precisión, que sexan capaces de xunguir nun todo común o latexar interminable do mar co marmurio do vento nos máis elevados e esgrevios cumiais, enfiando ríos e regueiros, vales e valiñas, corgas e outeiros nunha sucesión apa­­rentemente interminable pero que, inexorablemente, nos levan á terra mítica, lugar distante que coma un facho aceso reclama navegantes e toda sorte de viaxeiros, entre nubeiros e ventos furacanos, baixo un sol implacable nos estíos, onde se reza á santa nai de Deus.   

Os camiños sempre foron para mín un instrumento para descubrir o xeito de vivir e negociar coas xentes de toda condición, onde coñecer polo miúdo as súas necesidades, as querencias e as interquinencias dos homes que pousan dacabalo deles; un lugar onde podemos parar o tempo e pensar nos tempos que se foron e nos que aínda están por chegar. Por iso andamos agora cun programa para pór en valor os nosos vellos camiños, polos que circularon tan­­tas xentes durante in­terminables séculos,  por paraxes infinitamente  máis fermosas das que perci­bimos polas autovías a máis de cen quilómetros por hora. Porque penso que ademais os camiños, sobre de todo cando teñen esa condición superior de históricos, sacros ou mesmo mercantís, coma podía ser o Privilexiado do Couto Mixto, son capaces de algo que eu considero hoxe máis que nunca particularmente importante e necesario: son capaces de espertar en nós a admiración pola beleza e a estética da natureza, de descubrir para nós neses intres íntimos e silandeiros do noso progresar,  a textura, a estrutura e o misterio de tantas e tan diferentes e valiosas paisaxes, de amosarnos nos seus re­cónditos recantos unha multiplicidade de formas de vida animal ou vexetal, de falarnos co rechouchío dos paxaros invisibles que aínda hoxe poboan o universo próximo de moitos dos nosos vellos camiños. Esa proximidade, o esforzo físico, os novos horizontes que imos descubrindo a cada paso, unha presenza circunstancial e inesperada, o silenzo das aldeas, o fungar do vento nas copas da carballeira, o latricar das augas no regueiro, a mudanza nas cores, o arrecendo da terra húmida, todas son cousas, son sentimentos, que hoxe, na vida que levamos, se fan máis necesarios que nunca; porque iso que queda, o que deixamos en paz, cada vez é máis valioso por escaso e inalterado.

Que teñan vostedes un bo camiño cara á Franqueira.

Xosé Benito Reza
Director Xeral de Conservación da Natureza

Titulo: Vieiro da Franqueira.

Textos: Xavier Viana.

Cliente: Asociación Intermunicipal Vieiro da Franqueira.

Ano de edición: 2007

Descargar libro pdf