Aló polo mes de abril, de hai máis dunha ducia de anos, contemplaba o mantelo con que pintan as urceiras a serra que abeira o Couto Mixto. O día claro e frío da montaña non arrefriaba a miña emoción, estimulada pola fermosura natural daquel cadro que ningún artista pode reproducir con fidelidade.
A danza de espadas, xunto coa figura demoníaca da Coca e as fermosas e delicadas penlas, constitúe unha das principais manifestacións tradicionais da festa do Corpus Christi ou “Festa da Coca” da vila de Redondela.
Unha tarde calquera dos primeiros días de setembro, desde que se aproxima a data da romaría da Franqueira (A Cañiza), rexístrase un movemento de xente desacostumado na estrada que vai da vila de Redondela a Amoedo, cruzando a parroquia de Reboreda.
As faias son árbores nobres e vizosas, donas da néboa e da montaña, rexas coma vellas afeitas á crueza dos invernos. O seu aspecto é inconfundible no outono, cando as follas ovaladas, que foron dun verde claro na primavera, van tornándose da mesma cor da ferruxe.
